| تبليغات | X |
|
شهریار شناسی
شهریار
|
آمـدی، جـانـم بـه قـربـانـت ولــی حـالا چـرا بی وفـا حـالا کــه من افـتــاده ام از پـا چـرا نوشـدارویی و بعـد از مرگ سهـراب آمدی سنگدل این زودتر می خــواستی، حالا چـرا عـمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهـمـان توام، فـردا چـرا نـازنـیـنا مـا بـه نـاز تـو جـوانـــی داده ایــم دیگـر اکنون با جوانان ناز کـن، بـا مـا چـرا وه کـه بـا ایـن عـمرهـای کـوتـه بی اعـتبار این همه غافل شدن از چون منی شیدا چـرا شورفرهادم به پرسش سر بزیر افکنده بود ای لـب شـیـرین جـواب تـلخ سربالا چـــرا ای شب هجران که یکدم در تو چشم من نخفت این قدر با بخت خواب آلود من، لالا چـرا آسمان چـون جمع مشتاقان پریشان می کند در شگـفـتم من نمی پاشد ز هـم دنــیـا چـرا در خـزان هـجر گـل ای بلبل طبع حــزین خامُـشی شـرط وفـاداری بـود، غـوغـا چـرا شهـریارا بی حبـیب خود نمی کردی سفر این سفـر راه قـیامت می روی، تـنهـا چـرا [ جمعه هجدهم آذر 1390 ] [ 15:10 ] [ فرناز ]
[ ]
دل و جانیکه دربردم من از ترکان قفقازی [ پنجشنبه هفدهم آذر 1390 ] [ 14:3 ] [ فرناز ]
[ ]
کسي نیست در این گوشه فراموشتر از من [ سه شنبه پانزدهم آذر 1390 ] [ 21:6 ] [ فرناز ]
[ ]
زدرد عشق تو با کس حکایتی که نکردم باز هم یک شعر زیبا از شهریار: شب همه بی تو كار من شكوه به ماه كردنست روز ستاره تا سحر تیره به آه كردنست متن خبر كه یك قلم بی تو سیاه شد جهان حاشیه رفتنم دگر نامه سیاه كردنست چون تو نه در مقابلی عكس تو پیش رونهیم اینهم از آب و آینه خواهش ماه كردنست نو گل نازنین من تا تو نگاه میكنی لطف بهار عارفان در تو نگاه كردنست ماه عبادتست و من با لب روزهدار ازین قول و غزل نوشتنم بیم گناه كردنست لیك چراغ ذوق هم این همه كشته داشتن چشمه به گل گرفتن و ماه به چاه كردنست غفلت كائنات را جنبش سایهها همه سجده به كاخ كبریا خواه نخواه كردنست از غم خود بپرس كو با دل ما چه میكند این هم اگر چه شكوه شحنه به شاه كردنست عهد تو سایه و صبا گو بشكن كه راه من رو به حریم كعبه لطف آله كردنست گاه به گاه پرسشی كن كه زكوه زندگی پرسش حال دوستان گاه به گاه كردنست بوسه تو به كام من كوه نورد تشنه را كوزه آب زندگی توشه راه كردنست خود برسان به شهریار ای كه درین محیط غم [ شنبه بیست و یکم آبان 1390 ] [ 12:57 ] [ فرناز ]
[ ]
[ جمعه بیستم آبان 1390 ] [ 20:27 ] [ فرناز ]
[ ]
آهي كشيد غمزده پيري سپيد موي افكند صبحگاه در آيينه چون نگاه در لا به لاي موي چو كافور خويش ديد يك تار مو سياه! *** در ديگاه مضطربش اشك حلقه زد در خاطرات تيره و تاريك خود دويد سي سال پيش نيز در آيينه ديده بود يك تار مو سپيد! *** در هم شكست چهره ي محنت كشيده اش دستي به موي خويش فرو برد و گفت "واي!" اشكي به روي آينه افتاد و ناگهان بگريست هاي هاي! *** درياي خاطرات زمان گذشته بود هر قطره اي كه بر رخ آيينه مي چكيد در كام موج، ضجه ي مرگ غريق را از دور مي شنيد *** طوفان فرو نشست، ولي ديدگان پير مي رفت باز در دل دريا به جستجو در آب هاي تيره ي اغماق خفته بود يك مشت آرزو...! *** [ یکشنبه یکم آبان 1390 ] [ 22:4 ] [ فرناز ]
[ ]
آئينه بود آب .
از بيكران دريا خورشيد مي دميد . زيباي من شكوه شكفتن را در آسمان و آينه مي ديد . اينك : سه آفتاب ! [ یکشنبه یکم آبان 1390 ] [ 22:3 ] [ فرناز ]
[ ]
اي مرغ آفتاب! زنداني ديار شب جاودانيم يك روز، از دريچه زندان من بتاب *** مي خواستم به دامن اين دشت، چون درخت بي وحشت از تبر در دامن نسيم سحر غنچه واكنم با دست هاي بر شده تا آسمان پاك خورشيد و خاك و آب و هوا را دعا كنم گنجشك ها ره شانه ي من نغمه سر دهند سرسبز و استوار، گل افشان و سربلند اين دشت خشك غمزده را با صفا كنم *** اي مرغ آفتاب! از صد هزار غنچه يكي نيز وا نشد دست نسيم با تن من آشنا نشد گنجشك ها دگر نگذاشتند از اين ديار وان برگ هاي رنگين، پژمرده در غبار وين دشت خشك غمگين، افسرده بي بهار *** اي مرغ آفتاب! با خود مرا ببر به دياري كه همچو باد، آزاد و شاد پاي به هرجا توان نهاد، گنجشك پر شكسته ي باغ محبتم تا كي در اين بيابان سر زير پر نهم؟ با خود مرا ببر به چمنزارهاي دور شايد به يك درخت رسم نغمه سر دهم. من بي قرار و تشنه ي پروازم تا خود كجا رسم به هر آوازم... *** اما بگو كجاست؟ آن جا كه - زير بال تو - در عالم وجود يك دم به كام دل اشكي توان فشاند شعري توان سرود؟ ***** [ پنجشنبه بیست و هشتم مهر 1390 ] [ 23:28 ] [ فرناز ]
[ ]
كنار دريا، با آب همزبان بودم .
ميان توده رنگين گوش ماهي ها، ز اشتياق تماشا چو كودكان بودم ! به موج هاي رها شادباش مي گفتم ! به ماسه ها، به صدف ها، حباب ها، كف ها، به ماهيان و به مرغابيان، چنان مجذوب، كه راست گفتي، بيرون ازين جهان بودم .
نهيب زد دريا، كه : - « مرد ! اين همه در پيچ تاب آب مگرد ! چنين درين خس و خاشاك هرزه پوي، مپوي ! مرا در آينه آسمان تماشا كن ! دري به روي خود از سوي آسمان واكن ! دهان باز زمين در پي تو مي گردد ! از آنچه بر تو نوشته ست، ديده دريا كن ! زمين به خون تو تشنه ست ، آسماني باش ! بگرد و خود را در آن كرانه پيدا كن ! » ***** [ پنجشنبه بیست و هشتم مهر 1390 ] [ 23:27 ] [ فرناز ]
[ ]
دردل خسته ام چه میگذرد؟ این چه شوری است باز در سر من؟ باز از جان من چه میخواهند؟ برگ های سفیددفترمن؟
من به ویرانه های دل چون بوم روزگاری است های وهو دارم شیونی دردناکوروح گداز برسرگورآرزو دارم
سوز آهم اثر نمی بخشد دفتری را چرا سیاه کنم؟ شمع بالین مرگ خود باشم کاهش جان خود نگاه کنم؟
بس کنم این سیاهکاری بس گرچه دل ناله میکند:"بس نیست"؟ برگ های سفید دفترمن ازشماروسیاهتر کس نیست "مشیری" [ شنبه بیست و سوم بهمن 1389 ] [ 16:52 ] [ فرناز ]
[ ]
مراعمری به دنبالت کشاندی سرانجامم به خاکستر نشاندی
ربودی دفتر دل را و افسوس که سطری هم از این دفتر نخواندی
گرفتم عاقبت دل بر منت سوخت پس ازمرگم سرشکی هم فشاندی
گذشت از من ولی آخرنگفتی که بعدازمن به امید که ماندی [ دوشنبه یازدهم بهمن 1389 ] [ 19:32 ] [ فرناز ]
[ ]
نگاه میکند از مهرو بامش سخن است تویی که روی تو مانند نو گلی شاداب میان چشمه ی مهتاب بوسه گاه من است
تویی تویی به خدا این تویی که در دل شب مرا به بال محبت به ماه میخوانی
تویی تویی به خدا عشق و آرزوی منی به سینه تا قفسی هست بی قرار توام تویی تویی به خدا جان وعمروحسرت من بیا که جان به لب اینجا در انتظار توام
من وتوایم که در اشتیاق میسوزیم من وتوییم که در انتظار فرداییم
اگر سپیده فردا دمد دگر آن روز من وتو نیست میان من وتو این ماییم
[ شنبه دوم بهمن 1389 ] [ 15:7 ] [ فرناز ]
[ ]
چه میجویم دراین تاریکی ژرف؟
چه میگویم میان زاری وآه چه مینالم.نه درمان دارد این درد چه می ژویم نه ژایان دارد این راه
[ چهارشنبه بیست و ششم آبان 1389 ] [ 19:10 ] [ فرناز ]
[ ]
ای وای بر اسیری کز یادرفته باشد
بردام مانده باشد صیادرفته باشد
رحم است بر اسیری کز گردگاه زلفت
باصدامیدواری ناشادرفته باشد [ سه شنبه چهارم آبان 1389 ] [ 14:33 ] [ فرناز ]
[ ]
عمرپابردل من می نهدو می گذرد خسته شد چشم من از این همه پاییزوبهار دربهاری که دلم نشکفد ازخنده ی یار چه کند با رخ پژمره من گل به چمن؟ چه کندبادل افسرده من لاله به باغ؟ من,چه دارم که برم در براو غیر از اشک وین چه دارد که نهد بردل من غیرازداغ؟ عمر,پابردل من می نهدو میگذرد بی توخاری است به دل خنده ی فروردینش کاروانی همه افسون همه نیرنگ وفریب سالها باغ وبهارم همه تاراج خزان سینه ام پر شده از ناله ی غمهای غریب دیدن روی گل وسیر چمن نیست بهار به خدا بی رخ معشوق گناه است گناه! آن بهار است که بعد از شب جانسوزفراق به هم آمیزد ناگه,دو تبسم,دونگاه!
مشیری
[ پنجشنبه پانزدهم مهر 1389 ] [ 19:50 ] [ فرناز ]
[ ]
|
درباره وبلاگ  |
| [ طراح قالب : پیچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] |
تویی تویی به خد ا این دریچه ی ماه